Bugün 8 Mart…

Tarihte bugün, emeğiyle hayata tutunan kadınların acı bir hatırasını taşıyor. Yıllar önce daha iyi çalışma koşulları, insanca yaşamak ve haklarını savunmak için direnen emekçi kadınlar bir fabrikanın içinde can verdi. O gün yükselen alevler yalnızca bir binayı değil, dünyanın dört bir yanında kadınların yaşadığı adaletsizliği de görünür kıldı. Ve o günden sonra 8 Mart, yalnızca bir kutlama günü değil; kadınların emeğinin, mücadelesinin ve var olma hakkının hatırlandığı bir gün oldu.
Bugün bu satırları yalnızca çiçek verilen kadınlar için değil, hayatın ağırlığını tek başına taşıyan kadınlar için yazıyorum.
Hayatı tek başına omuzlamak zorunda kalan kadınlar için…
Bir çocuğun hem annesi hem babası olmaya çalışan bekâr anneler için…
Evli olduğu hâlde kalabalık bir yalnızlığın içinde bırakılan kadınlar için…
Güçlü görünmek zorunda bırakılan, oysa bazen sadece ağlayıp dinlenmek isteyen kadınlar için…

Şiddetin gölgesinde yaşamaya zorlanan, dayak yiyen, susturulan kadınlar için…
Paraya, pazarlığa, kirli menfaatlere konu edilen kadınlar için…
Birinin hırsına, birinin çıkarına, birinin egosuna malzeme edilen kadınlar için…
Bugün sizin gününüz diye süslü sözler söylemek kolay.
Ama gerçek şu ki dünyanın birçok yerinde kadın olmak hâlâ bir mücadele.
Yine de biliyorum ki kadınlar yalnızca acının değil, direncin de adıdır.
Bir kadın ayağa kalktığında yalnız kendini değil, çoğu zaman bir aileyi, bazen bir nesli ayağa kaldırır.
Bu yüzden bugün bir kutlama cümlesinden çok daha fazlasını söylemek gerekiyor:
Yalnız bırakılan kadınlara…
Kırılan ama yine de dimdik yürüyen kadınlara…
Hayatın en ağır yükünü sessizce taşıyan kadınlara…
Sizi görüyoruz.
Sizin mücadeleniz görünmez değil.
Ve bu dünya, siz güçlü olduğunuz için hâlâ dönmeye devam ediyor.
8 Mart yalnızca bir gün değil;
Kadınların emeğinin, onurunun ve var olma hakkının hatırlandığı bir vicdan günüdür.