Sevgi Değil, Kaosun Bağı

“Birbirimizi çok seviyoruz ama anlaşamıyoruz.”
Bu cümle, toksik ilişkilerin en sık kullandığı maske.
Çünkü çoğu zaman ortada sevgi değil, kaosa alışmış iki ruh vardır.
Bu ilişkilerde taraflar gerçekten yoğun hisseder. Özler, yanar, kopamaz.
Ama bu yoğunluk; sevginin değil, tetiklenmiş yaraların ürünüdür.
Toksik ilişkiler genellikle birbirini çok iyi anladığını zanneden ama aslında sürekli
birbirinin karanlık tarafını uyandıran iki insan arasında kurulur.
Biri terk edilme korkusuyla bağırır, diğeri boğulma korkusuyla kaçar.
Ve sonra ikisi de “neden olmuyor?” diye sorar.
Çünkü burada amaç anlaşmak değil, bilinçdışı bir dengeyi sürdürmektir.
Kaos tanıdıktır.
Sakinlik yabancı.
Gerçek sevgi insana alan açar.
Toksik bağ ise insanı küçültür.
Gerçek sevgi “kendin ol” der.
Toksik bağ “beni kaybetme” diye tehdit eder.
Bu ilişkilerde taraflar farkında olmadan birbirlerinin:
Öfkesini besler
Güvensizliğini kaşır
Çocukluk yarasını kanatır
Ve buna “aşk” derler.
Oysa sevgi, sürekli kanayan bir yer değildir.
Sevgi, iyileşmeye niyetlidir.
Peki çıkış var mı?
Var. Ama romantik değil, dürüst bir çıkış.
Yol haritası şudur:
İlişkiyi değil, bağı sorgula.
“Onu seviyor muyum?” değil,
“Onsuz kaldığımda neyle yüzleşiyorum?” diye sor.
Kaosu tutku sanmaktan vazgeç.
Yoğunluk, sevginin kanıtı değildir.
Kurtarmaya çalışma.
Kimse kimseyi iyileştiremez.
İki yaralı insan birbirinin ilacı olmaz.
Sınır koymayı öğren.
Sınır yoksa sevgi de yoktur.
Gerekirse git.
Çünkü bazı ilişkiler bitince değil, sürdükçe zarar verir.
Ezcümle:
Birbirini çok seven ama anlaşamayan herkes “kader” yaşamaz.
Bazıları sadece yarasını tanıdık bir bedende bulur.
Ve iyileşme, bazen birlikte kalmak değil;
aynı döngüden cesurca çıkmaktır.