KENDİNİ KAYBETTİĞİN YERDE AŞK YOKTUR..

[Sevgi Adına Silinmek]

Kırmızı bir gül düşünün.
Ya da bir papatya.
Bir çiçeği ilk gördüğünüz an zihniniz kararını verir:
“Güzel.”
Elektrikler kesildiğinde de aynı şey olur.
Zihin yine karar verir:
“Kork.”
İlk üç saniye…
Beynin hüküm verme süresi.
İnsanlara da böyle bakıyoruz.
Seviyor ya da tedirgin oluyoruz.
Ama sonra sevdiğimizi değiştirmeye kalkıyoruz.
Sorun tam da burada başlıyor.

[Aslı ve Emre]

Aslı hayatı hızlı yaşayan bir kadın.
Emre daha yavaş, daha sakin.
Başlangıçta tempo farkı heyecan gibi görünür.
Zıtlık çekici gelir.
Mesajlar sabahlara uzar, planlar yapılır.
Sonra gerçek ritim ortaya çıkar.
Emre daha az dışarı çıkmak ister.
Daha az kalabalık, daha az hareket.
Aslı ise hayatı yaşadığını hissettiği yerlerde nefes alır.

Emre açıkça şunu söyler:
“Ben böyleyim. Daha rölantide bir hayat istiyorum.”
Aslı onu kaybetmemek için önce programlarını azaltır.
Sonra arkadaş buluşmalarını erteler.
Sonra kıyafetlerini değiştirir.
Sonra enerjisini kısmaya başlar.
Bir süre sonra şunu fark eder:
Artık eskisi gibi gülmüyor.
İçinde bir daralma vardır.
Ama bunu Emre’ye söyleyemez.
Çünkü korkar: “Ya beni fazla bulursa?”
İşte kırılma burada olur.
Aslı yeniden arkadaşlarıyla buluşmak ister ama Emre’nin tepkisini bildiği için bunu gizler.
“Evdeyim,” der.
“O kadar yorgunum ki,” der.
“Bugün çıkmak istemedim,” der.
Ortada ihanet yoktur.
Ama saklanan bir hayat vardır.
Emre, Aslı’nın değiştiğini fark eder ama nedenini anlayamaz.
Aslı ise kendini küçülttükçe içten içe büyüyen bir huzursuzluk yaşar.
Ve ilişki biter.
Çünkü insan sevdiği için kendinden vazgeçtiğinde
bir süre sonra hem kendine hem karşısındakine yabancılaşır.