İÇİMDEKİ ŞEHİR..

Ardahan diye bir şehir var içimde,
dar sokaklarında çocukluğum koşardı.

Pencerelerinden annemin sesi sarkardı
taş duvarlarına Babamın öfkesi sinerdi.

Şimdi o eski şehir yok.
Birer birer söküldü isimler.
Önce dostların yüzleri silindi,
sonra sevdaların izi.
En son aynalar bıraktı beni.
Zaman, usta bir hırsızmış meğer.
Ne cüzdan çalar, ne altın.
İnsanı eksiltir aheste aheste
Bir sabah uyanırsın, ve çocukluğunun geçtiği sokağı haritalarda bile bulamazsın.
Ama yine de bazı şeyler direniyor içimde.
Yağmurdan sonra yükselen toprak kokusu, uzaktan gelen bir çobanın yanık şarkısı, ve hiçbir yere gitmeyen o eski özlem.

Belki şehirler de insanlar gibi zamanı gelince ölür.
Ama hafıza denen yaralı kuş,
son nefesine kadar yuvasının yolunu arar.

Seni sevdiğim şehir yaralı
eski meydanda kahvenin önünde duran sandalyeler kaldırılmış, akşamüstleri yüzüne vuran ışık başka binaların gölgesinde kalmış.
Ama ben hala o şehirde seviyorum seni.
İstanbul’da sevmek yürek ister
Çünkü aşk, haritalarla yürümüyor.
Bir sokağın adı değişse el ele tutuşmanın sesi değişiyor
İlk öpüşmenin tadı değişiyor
Bir ev yıkılsa da bir bakışın bıraktığı iz duvarlara yansıyor

Bazen seni hatırlamak için gözlerimi kapatıyorum.
Ve sen geliyorsun.
Bir yaz akşamının içinden, rüzgarın taşıdığı yasemin kokusuyla.
“Haydi kopuğa çıkalım”
Ne yaşlanmış oluyorsun, ne uzak.
Zaman, ikimize de dokunamamış gibi.
Oysa biliyorum;
Sen de değiştin, ben de.
Kopuğlar da yetişmiyor artık
Belki seslerimiz, belki hayallerimiz, belki de birbirimize verdiğimiz sözler gibi kaybolup gitmiş

Ama insan bazı aşklardan ayrılmıyor.
Onları bir şehir gibi içinde taşıyor.
Ve gün geliyor, her şey unutuluyor;
sokaklar, yüzler, tarihler.
Bir tek o aşk kalıyor.
Denizin çekildikten sonra sahilde bıraktığı bir iz gibi.
Sessiz.