Bazı Sevgiler Neden Yetmez?

İnsanlar çoğu zaman ilişkilerindeki sorunu sevgisizlik olarak görüyor. Oysa biraz derine indiğimizde, meselenin çoğu zaman sevginin var olup olmaması değil, nasıl yaşandığı olduğunu fark ediyoruz.
Çünkü bir insan sizi sevebilir.
Sizi düşündüğünde mutlu olabilir, sizin için endişelenebilir, hatta sizi hayatındaki en değerli kişilerden biri olarak görebilir.
Ama buna rağmen siz ilişkinin içinde kendinizi yalnız hissedebilirsiniz.
Peki neden?
Çünkü insan yalnızca sevildiğini hissetmeye ihtiyaç duymaz. Aynı zamanda görüldüğünü, duyulduğunu, anlaşıldığını ve önemsendiğini hissetmeye de ihtiyaç duyar.
Aslında sevmek ile ilişki kurabilmek aynı şey değildir. Bazı insanlar çok sever ama sevgisini göstermeyi bilmez. Bazıları bağlanmaktan korktuğu için geri çekilir. Bazıları ise sizi kaybetmek istemezken hayatında size gerçek bir yer açamaz.
Sonuçta ortada sevgi olabilir; ancak o sevgi ilişkiyi besleyen davranışlara dönüşmediğinde kişi kendini yalnız, değersiz ve sürekli bir şeylerin eksikliğini hissederken bulabilir.
İşte bu noktada birçok insan kendisine şu soruyu sorar:
“Beni sevdiğini biliyorum ama neden kendimi bu kadar mutsuz hissediyorum?”

Bu soru aslında oldukça kıymetlidir.
Çünkü bizi sevginin miktarından çok, ilişkinin niteliğine götürür.
Sağlıklı ilişkiler yalnızca duygularla ayakta kalmaz. Günlük hayatta birbirine gösterilen özenle, verilen emekle, kurulan güvenle ve üstlenilen sorumlulukla güçlenir.
Sevgi bir ilişkinin başlangıcı olabilir.
Ancak ilişkiyi sürdüren şey; anlayış, çaba, güven ve birbirinin hayatında gerçekten yer açabilme becerisidir.
Bu yüzden bir ilişkide kendinizi değerlendirirken yalnızca “Beni seviyor mu?” sorusuna değil, “Bu ilişki bana nasıl hissettiriyor?” sorusuna da kulak verin.
Çünkü bazen insanı en çok yoran şey sevgisizlik değildir.
Asıl yoran, varlığını hissettiğiniz ama hayatın içinde karşılığını göremediğiniz sevgidir.