Güvenirsin. Bağlanırsın. Teslim olursun..

Hayat, tam da kendinden emin olduğun anda, hiçbir şeyden emin olamayacağını hatırlatır.

En çok kaçtığın şeye, bir gün kendini kaptırırsın.
Korktuğun şeyin içinde bulursun kendini.
Sakındığın ne varsa, dönüp dolaşıp seni oradan yakalar.

Çünkü insan, kaçtığı şeyden değil; kaçmayı başardığını sandığı şeyden yenilir.

“Artık bunu biliyorum.” dediğin yerde yanılırsın.
“Artık bana olmaz.” dediğin yerde olur.
“Buna asla izin vermem.” dediğin yerde, kendi ellerinle kapıyı açarsın.

En savunmasız olduğun yer, güvendiğin yerdir.
Çünkü insan korktuğuna karşı tetiktedir; inandığına karşı gardını indirir.

Ve bazen seni yaralayan şey, yalanın kendisi değildir.
Gerçek sandığın şeyin yalan çıkmasıdır.

Güvenirsin.
Bağlanırsın.
Teslim olursun.

Sonra hayat, bütün o eminliğini tek bir darbeyle yerinden söker.

Teslimiyet → Yanılgı → Yara.

Belki de hayatın en acımasız paradoksu budur:

İnsanı her zaman zayıf olduğu yerden vurmaz hayat.
Bazen en güçlü hissettiği yerden vurur.

Çünkü bazı yaralar, savunmasız olduğun için değil;
kendini güvende sandığın için açılır