Tebdili Mekânda Ferahlık Ararken Yüreğimize Oturan Taş..

Bazen insan, birileri yüzünden ruhunu daraltan o ağır psikolojik yükten sıyrılmak, kafasındaki uğultuyu susturmak ister. “Tebdili mekânda ferahlık vardır” düsturuna sarılıp çıktık yola. Durağımız; basınla alakalı bir çalıştay vesilesiyle Serhat şehrimiz Iğdır oldu.
Gittik gitmesine de, “İyi mi ettik, kötü mü?” derseniz, işte orası koca bir soru işareti…
İyi tarafı; kadirşinas dostların sıcaklığı, devlet adamlığını neşeyle, alçakgönüllülükle harmanlayan ender bir Valimizin ev sahipliği ve tahminlerimizin çok ötesinde güzelleşen bir Iğdır bizi karşıladı. Huzur bulduk, nefes aldık, güzel anılar biriktirdik… Niyetimiz elbette bu güzellikleri tek tek sayfalarımıza taşımak, bu huzur dolu günlerin tadını çıkarmak.
Ama… İşte o “ama” yok mu? İnsanın boğazına düğümlenen, ferahlamaya gittiği yerde bağrına batan o kapkara taş!
Iğdır’ın Tuzluca ilçesinden geçerken, Kars istikametinden Karadeniz’e uzanacak olan, Zengezur Koridoru’nun adeta “Yeşil Hattı” sayılan hızlı tren projesinin şantiyesini ziyaret ettik. Ziyaret ettik ve orada bir kez daha yüzümüze tokat gibi çarpan o acı gerçekle sarsıldık: Kadim şehrimiz Erzurum’un bir kez daha bypass edilmesi tarafımızdan hatırlanarak, bir kez daha kenara itilmişliği anımsanarak ve hatta bir kez daha gözden çıkarıldığı beynimize kazınarak hatırlatılmıştır.

Aylardır bağırıyoruz, yazıyoruz, dilimizde tüy bitti! “Ulaştırma Bakanının bu şehirle, bu kadim coğrafyayla bir derdi mi var?” diye soruyoruz. Başta Sayın Bakan olmak üzere birileri bizimle alay edercesine bu durumu inkâr etmeye çalışsa da, işte şantiye orada, hat orada, gerçekler apaçık ortada! Inkârın arkasına sığınanlar gelsin de Tuzluca’daki o şantiye tozunu yutsun bakalım!

Evet, ‘biz bu hat Erzurum’dan neden geçmiyor?’ diye sormuyoruz o başka bir konu ama şehrimizin etrafında yer alan bu hızlı tren çalışmalarına bizi ne zaman dahil edeceksiniz onu merak ediyoruz. Sivas’tan gelen hattın Erzincan’dan Trabzon’a Karadeniz’e yöneleceğini adımız gibi biliyoruz.
Gerçi,
Biz hiçbir zaman “Erzurum tamamen unutulmuş bir şehirdir” demedik, hakkı teslim ettik. Ama artık ötelenmekten, ötekileştirilmekten, üvey evlat muamelesi görmekten bıktık, usandık, yorulduk!
Yanımızda Aksaray temsilcisi duruyor; kendi şehirlerindeki hızlı tren hattının temel atma töreninin eli kulağında olduğunu, Aksaray’dan Iğdır’a tam 7 saatte ulaşacaklarının müjdesini gururla veriyor… Vatana, millete yapılan her hizmetin başımızın üstünde yeri var, hizmetkârıyız. Eyvallah! Ama sormak hakkımız değil mi: Aksaray’a, Iğdır’a, Kars’a var da; Doğu’nun kalesi, Cumhuriyet’in temellerinin atıldığı Erzurum’a yok mu? Bu şehrin üstünden atlama sevdası nereden geliyor? Kendi evimizde, kendi toprağımızda bu hakkımız yenirken kıskanmayalım mı? Bağrımıza taş basıp susalım mı?
İçimizi ferahlatmaya gittiğimiz bir gezide, ayağımıza değil, doğrudan kafamıza ve yüreğimize taş düşürenlere soruyorum:
Siz hangi hakla bu şehri gözden çıkarıyorsunuz?
Bu milletin, bu kadim şehrin devlete olan sarsılmaz bağlılığını, karşılıksız sadakatini “nasıl olsa cepteler” kolaycılığıyla cezalandırmaya ne hakkınız var? Erzurum’un sessizliğini, edebini, devletine olan hürmetini sahipsizlik mi sandınız?
Sözün bittiği, sabrın tükendiği yerdeyiz. Bu kadim şehre bu haksızlığı reva görenleri, Erzurum’un geleceğini haritalardan silmeye kalkanları önce bu milletin vicdanına, sonra da Allah’a havale ediyorum!
Varın, gerisini ve bu vebalin ağırlığını siz düşünün!